Terça-feira, Fevereiro 09, 2010
Egolatrías VIII
MÚSICA
As túas mentiras:
vacina contra o meu amor.
Ataquei o mundo puritano con impertinencias
non preciso comprensión
só respecto.
Se me atacades contraatacarei
cos peitos nús nos vosos enterros.
Recordade:
só me defendo dunha labazada inmerecida.
Quito a roupa só para que te deleites
non podes tocarme
excítaste.
O bico do peito, para ti néctar.
É a lúa de Verne
unha e outra vez descuberta.
Domingo, Fevereiro 07, 2010
Invictus
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate;
I am the captain of my soul..."
tal barcos saídos ó vento da pipa de Gandalf.
Elevámo-nos sobre un terco esterqueiro
e também nos atoamos deica os jeonlhos,
Á vez, subimos e baixamos para purificarnos.
Eu quero ser carpinteiro da alma,
Tecelam do sono dos homes na incertidume da vida
e clarividente no neboeiro do medo no eterno retorno.
Eu quero ser
e á vez que quero nom ser sendo
máis alá de cada sentido silênço.
Navegam, em barcos de fume, na clarividencia
e vento do neboeiro deste tempo presente
carpinteiros da alma e das ansias.
Tomam o sol na terra
os caducifolios créndo-se eternos.
"Os pobres nom dessesperam,
Quinta-feira, Janeiro 28, 2010
Retro
por medo de mancalo cos meus beizos"
Ás veces viaxo a terra da area
e atopo alí mil grans que se enrabechan nos meus pés
e agardo a que a auga da primavera os refresque,
que apague as brasas que o tempo prendeu.
que facil é, contentar a un neno,
dirán algúns, que fácil é.
Cando son novo e me abandona a reuma
que conxela da cabeza aos pés
ando de novo caminhos entre xestas e piñeiros,
vou máis alá da abelaira e baixo, libre, libérrimo
cara a parediña onde a auga corre ceiva
e as pantasmas das vacas pacen en paz e harmonía.
Canta facilidade, dirán algúns,
"deixando que os nenos se acheguen a min".
E vou alí e sentome na porteleira aberta
e fito o instante... as árbores, a auga, as pedras, as paredes, camiños...
O mundo enteiro para min,
o paraiso eterno chegando a min.
Lembro sempre...
e que fácil é contentar a un neno,
cunha fogueira a arder,
e sempre lembro aquelo de que
"o salgueiro arde sempre aínda que sexa inverno"
Terça-feira, Janeiro 26, 2010
Beati mundo corde: quoniam ipsi Deum videbunt
versos feitos em duas medidas
de auga e umhas notas de jazz.
Desejo compor no abrente
umha carta de amor sem resposta,
que percorra os oceanos da Terra
sem home nem mulher que a leia.
Vou escrever quem som eu
numha romança desesperada
que navega por sangue coalhada
na ferida da putrefacta miséria
dumha naçom mansa e cansa.
Mas pesam-me as derrotas.
Dói-me ser pequeno entre os ananos.
E confundo-me de sentir-me tam só.
O Humano nasceu para ser só, o ego nom.
Esquecim quem som eu,
renunciei a escrever.
E a soidade das bágoas
trouxo a fartura da paz
para poder ouvir no vento
NINGUÉM, NINGUÉM, NINGUÉM.
Nom ser eu,
para poder ser todos
e a todos compreender.
Deixade passar a malta, deixade crescer o povo
“Ler my people go”
- Oh deixa passar o meu povo,
deixa passar o meu povo-,
dizem.
E eu abro os olhos e já não posso durmir”, Noémia de Sousa: “Deixa passar meu povo”.
1.- Intróito
Quando o tempo era pedra
chegou o ferro com os celtas
e quando o ferro vivia nos castros
o ouro convocou aos romanos.
Um mundo melhor chamou polos suevos
e a cultura do árabe ouviu-se perto,
enquanto a malta tornou o latim em galego.
Tempo e pedra,
ferro e ouro,
galego e malta
e a língua doce do amor
e dos conos untados em manteiga
caiu sob a longa noite de Castela.
E fomos proscritos.
E o nosso canto apagou-se
quando a emigraçom nos apanhou
e a pobreza imposta cultivou
dentro de nós o verme preto do ódio...
e das bágoas da raiva cresceu a auto-xenreira.
A malta tornou-se massa
até hoje.
2.- A redençom da boa
Erguemos os olhos e a bandeira da identidade
em antigos sonhos de liberdade.
Berramos QUEREMOS SER GALEGOS!!!
É tempo da pedra e do ferro
na defesa do nosso único ouro:
passo ao galego!
“Ler my people go,
ler my people go, hóstia!”.
E a malta arrebolará com as nuvens do ódio
e trepará os traidores e apátridas
no inferno do silêncio.
Povo! Povo! Povo!
Que formosa é a nossa luita!
Traidores e conquistadores
um recadinho mais vos envio
atirando o ferro vivo da palavra
e a pedra certa da vitória:
DEIXADE CRESCER MEU POVO !
TRAIDORES,
DEIXADE MEU POVO CRESCER!
Domingo, Janeiro 17, 2010
O vindeiro século será brutal
que me canta o coraçom a golpe de infarto
e saem polos olhos sangue mais nom o pranto.
Terra somos terra seremos,
TERRA e só TERRA queremos ser.
Por que nós chamamos a Deus
jogando com os pajaros.
Porque vimos do ceu e nunca nos levantamos.
Aí! alma esgrevia
estrada de tojos e desgovernada
perdida na inmesa maré, manoel antonio!
e aínda sabes voar sempre á túa pátria
qual é a consciencia que te manda.
Nela canto... que me canta!
porque fala o coraçom e fala a pátria,
e fala deus... pajaros voadores da noite á alba.
Nossa noite nosso día, nossa neve nossa néboa,
nossa chuvia nosso sol nosso silenço nosso amor
que nos passamos que nom nos para
nem o vento nem o mar.
Nom ha nom... temporal capaz!
Sacos de uvas e nos... a voar... a voar... a voar...
E nela falo que nela canta...
Quarta-feira, Janeiro 13, 2010
Egolatrías VII
Radiografía do eu.
Brétemas opiáceas do teu desterro
obriguei a túa fuxida para poder respirar
para saber se vivir sen ti é posíbel.
Soa, as miñas mans fan de ti.
Igual?
Incluso mellor.
Pero ao rematar: baleiro.
Agrupei soños húmidos
esquecinme só unha fracción.
Segmentaches as dores
e a min punzáronme máis forte.
