«Puede ser que haya otro mundo dentro de éste, pero no lo encontraremos recortando la silueta en el tumulto fabuloso de los días (...). Ese mundo no existe, hay que crearlo como el fénix. Ese mundo existe en éste, pero como el agua existe en el oxígeno y el hidrógeno, o como en las páginas 78, 457, 3, 271, 688, 75 y 456 del diccionario de la Academia Española está lo necesario para escribir un cierto endecasílabo de Garcilaso. Digamos que el mundo es una figura, hay que leerla. Por leerla entendemos generarla», Julio Cortázar: Rayuela.
Aldeia, aldeia velha
corredoira de Sam Joám
por onde passárom as flores
no colo das bágoas do luar.
A peneira de História
segue separando o grao da palha
na terra encantada
dos bonecos de lá.
Quem enfeita a tua faciana
de vermelho e de esperança
se os teus filhos cándidos
-petrúcios mansos coma bois-
CALAM, CALAM, calam, calam?
O sol -manso boy bermello-
pasta no verde das ágoas.
O verde das nossas leiras
reclama a liberdade
no sol-pôr dum povo
morto de morte matada.
Aram os bois e chove
e levamos séculos com o mesmo jugo,
até estamos já tam afeitos
que nom precisamos dignidade colectiva
nem muito menos direitos.
Ou, Galiza boi de palha!
Aram coma sempre os bois,
dim-nos coma sempre que chove,
mejam polos teus filhos e calam.
Pesquisar este blog
terça-feira, junho 30, 2009
sexta-feira, junho 26, 2009
Além modernismo
A Antom, afiador senlheiro dumhas fouces que sempre forom nossas. Nós S.Ó.S
A noite, o monte e máis eu.
O silêncio, os grilos, o lameiro.
O verám, a noite máis longa,
O día máis frío e o sol.
A ribeira e o trem.
A intempérie, os olhos e o medo.
a gente, os berros, a orquestra.
Os nenos, varilhas, os bailes.
Eu, o monte e máis a noite.
O lameiro, os grilos, o silêncio.
O sol e o día máis frío,
a noite máis longa, o verám.
O trem e a ribeira.
O medo, os olhos e a intémperie.
A orquestra, os berros e a gente.
Os bailes, varilhas e os nenos.
Máis um, máis dous, máis tres.
Seis.
Máis quatro, máis cinco, máis seis.
Quince.
E um, máis um, máis um.
Tres:
Ronquidos, galos, ladridos.
O trem, o chiflo do trem, os grilos.
-Ás néboas, o ceo, as estrelas-
Os sonhos de Areas,
A tinta das mans.
Os tojos -e o cola cao- da manhá fresca:
Aquela.
O monte, a noite - hoje- e máis eu.
O verám, a noite máis longa,
O día máis frío e o sol.
A ribeira e o trem.
A intempérie, os olhos e o medo.
a gente, os berros, a orquestra.
Os nenos, varilhas, os bailes.
Eu, o monte e máis a noite.
O lameiro, os grilos, o silêncio.
O sol e o día máis frío,
a noite máis longa, o verám.
O trem e a ribeira.
O medo, os olhos e a intémperie.
A orquestra, os berros e a gente.
Os bailes, varilhas e os nenos.
Máis um, máis dous, máis tres.
Seis.
Máis quatro, máis cinco, máis seis.
Quince.
E um, máis um, máis um.
Tres:
Ronquidos, galos, ladridos.
O trem, o chiflo do trem, os grilos.
-Ás néboas, o ceo, as estrelas-
Os sonhos de Areas,
A tinta das mans.
Os tojos -e o cola cao- da manhá fresca:
Aquela.
O monte, a noite - hoje- e máis eu.
terça-feira, junho 23, 2009
Pós-modernismo
A Jorge, pirata das leiras que ainda som nossas
Se eu fosse poeta, ou poetisa, ou poetastro
cantaria às flores, as margaridas e às meninhas bonitas
e ao meu pixo excitado cos colhons de arrastro.
Exaltaria as bondades deste maravilhoso mundo
e até diria yo soy rebelde porque el mundo me ha hecho así.
A inconsciência é a pior das cegueiras
a consciência a maior peja da felicidade.
E eu poeta atemporáneo
consciente da inconsciência
deito lixo no papel
já que vivo nunha esterqueira
chamada sociedade (?) galega.
Se eu fosse poeta, ou poetisa, ou poetastro
cantaria às flores, as margaridas e às meninhas bonitas
e ao meu pixo excitado cos colhons de arrastro.
Exaltaria as bondades deste maravilhoso mundo
e até diria yo soy rebelde porque el mundo me ha hecho así.
A inconsciência é a pior das cegueiras
a consciência a maior peja da felicidade.
E eu poeta atemporáneo
consciente da inconsciência
deito lixo no papel
já que vivo nunha esterqueira
chamada sociedade (?) galega.
Discursos perdidos
Inmensas caretas/maniquís bailam a fume de carozo
numha messa prenhada de auga em potencia;
As miradas alampando as portas da alma
e os beizos enganando a pensamentos orfos.
Ás barricadas nom estám acostumadas
para esta noite que respira a violencia
dos elementos elementais da nossa ansia.
Eu som abastracto, eu venho da abastracçom.
Ela me pare e ela me da de mamar e me calma.
Eu som poeta da minha cassa e da minha habitaçom.
Eu miro fotos oxidadas mas nom extranho em nada:
tudo quanto me foi roubado polo devir da auga
no rio lethes onde se esquecerom os soldados da batalha
ou simplesmente nesse regato no que bebiam as vacas.
Mas que lhe importa a quem esqueceu a existência
e nom sabe ler as nossas pegadas nim as nossas estrelas.
Se o mundo é gravidade pode que seja inércia.
Mas que máis da falar ou estar calado agora
quando já nom se ouve na terra das ágoras
o discurso podado e relançado do profeta de Nazaret.
numha messa prenhada de auga em potencia;
As miradas alampando as portas da alma
e os beizos enganando a pensamentos orfos.
Ás barricadas nom estám acostumadas
para esta noite que respira a violencia
dos elementos elementais da nossa ansia.
Eu som abastracto, eu venho da abastracçom.
Ela me pare e ela me da de mamar e me calma.
Eu som poeta da minha cassa e da minha habitaçom.
Eu miro fotos oxidadas mas nom extranho em nada:
tudo quanto me foi roubado polo devir da auga
no rio lethes onde se esquecerom os soldados da batalha
ou simplesmente nesse regato no que bebiam as vacas.
Mas que lhe importa a quem esqueceu a existência
e nom sabe ler as nossas pegadas nim as nossas estrelas.
Se o mundo é gravidade pode que seja inércia.
Mas que máis da falar ou estar calado agora
quando já nom se ouve na terra das ágoras
o discurso podado e relançado do profeta de Nazaret.
Os tractores tomaróm as rúas,
figerom a alba de gloria pola súa conta
sem avissar a niguém, sem ruido,
cinguirom aos torpes peóns de tírria
e dijerom-lhes as facianas de espanto:
Nós somos o teu corpo de cristo
que chupas e chupas e deijas sem sangue.
E na verea que leva de dereito,
á rúa da poetisa maior deste Reino
cantarom por fim cantares perdidos.
Dijerom aquelo que ninguém se atrevía:
vivimos!
Fechada queda hoje a boca da pleitesía,
Ardendo está o cadaleito que nos figerom,
Relámpagos de luz aiream as empolvadas rúas,
As golondrinas volvem a tocar na túa janela.
Alguém sabe que o lume dos curutos
saltou dos sonhos as leiras, das leiras as rúas
e... já esta chegando as conciencias.
Os tractores volverom traendo consigo
olor a terra, vaca, aire, paz...
Queimando chapapote negro é miserento
troujerom consigo a voz da aldeia á cidade triste,
a última virtude fujida voltou a terra.
Veu a ledicia, a comunidade, a aurora.
Voltou ser o tempo o que era e prendeu
sem quere-lo a história de novo no tempo pressente.
Passou, passou, passou, é certo!
que os tractores voltarom ó rego!
figerom a alba de gloria pola súa conta
sem avissar a niguém, sem ruido,
cinguirom aos torpes peóns de tírria
e dijerom-lhes as facianas de espanto:
Nós somos o teu corpo de cristo
que chupas e chupas e deijas sem sangue.
E na verea que leva de dereito,
á rúa da poetisa maior deste Reino
cantarom por fim cantares perdidos.
Dijerom aquelo que ninguém se atrevía:
vivimos!
Fechada queda hoje a boca da pleitesía,
Ardendo está o cadaleito que nos figerom,
Relámpagos de luz aiream as empolvadas rúas,
As golondrinas volvem a tocar na túa janela.
Alguém sabe que o lume dos curutos
saltou dos sonhos as leiras, das leiras as rúas
e... já esta chegando as conciencias.
Os tractores volverom traendo consigo
olor a terra, vaca, aire, paz...
Queimando chapapote negro é miserento
troujerom consigo a voz da aldeia á cidade triste,
a última virtude fujida voltou a terra.
Veu a ledicia, a comunidade, a aurora.
Voltou ser o tempo o que era e prendeu
sem quere-lo a história de novo no tempo pressente.
Passou, passou, passou, é certo!
que os tractores voltarom ó rego!
Pau bulhado
Morrerei de inaniçom
mirando um pau bulhado
polas cabras da manhá cativa,
no inverno.
Os demáis nom me fitarám
sentado fronte aos bares,
esquecendo já a revoluçom
que nunca fijem.
As linhas já nom partiram
para que eu fuja ao refugio
do velho mastil que surca as olas,
por min, para que nom me desgaste.
Um corvo velho com ás serradas
pola brétema e o frío anunciando
que nom fum quem de proclamar
ás minhas ansias.
O nicho e o enterrador
estarám com os olhos abertos,
o lecho1 sonhará já cum novo enterro
para polbo e vinho, para feiras sucessivas.
Morrerei de inaniçom
por nom fita-las pegadas,
por nom saber delas,
por nom cuidar as arvres da cabra.
mirando um pau bulhado
polas cabras da manhá cativa,
no inverno.
Os demáis nom me fitarám
sentado fronte aos bares,
esquecendo já a revoluçom
que nunca fijem.
As linhas já nom partiram
para que eu fuja ao refugio
do velho mastil que surca as olas,
por min, para que nom me desgaste.
Um corvo velho com ás serradas
pola brétema e o frío anunciando
que nom fum quem de proclamar
ás minhas ansias.
O nicho e o enterrador
estarám com os olhos abertos,
o lecho1 sonhará já cum novo enterro
para polbo e vinho, para feiras sucessivas.
Morrerei de inaniçom
por nom fita-las pegadas,
por nom saber delas,
por nom cuidar as arvres da cabra.
(1) Home da minha terra que recive umhas cadelas do cura por tocar as campás antes de cada enterro, tem umha discapacidade psiquica debido a umha meningite que lhe de neno e sempre che di aquelo de: Nom has morrer nunca. O seu mote deve-se a pergunta de: Como se chamam os fentos em castelhano? e el respostou: lechos ( em vez de elechos). Vaia umha lembraça garimossa para el aqui,o manolo das cabras, que tanto lhe gostam o polbo e o vinho nas feiras dos dias um e quince.
Assinar:
Postagens (Atom)