Algún día entenderasme
saberás quen son e porqué
parei aquí neste peirao
de praias de area para o cemento
e augas turbias inapropiadas á meseta.
Saberás quen fun porque serás tí
beberás a mesma pócema amarga
que eu mesmo nas fontes da herbicida
bebín.
Lembrarasme sen saber xa que existo
sen saber quen son eu xa na túa memoria.
Porque está tecido o ego
polos telares do esquecemento,
porque pao en cabeza allea
non é pao que se entenda.
E non, non falo para hoxe
falo para os que serán
sen saber que foron.

Poesía de amor intrínseco e imposíbel

Onde cae unha nube de vapor

Onde soben as de algodón

Onde mollan as palmas das mans

e secan os beizos con sal.

Es coma unha nube, ilusoria,

Non te deixas abrazar

nin queres ser cama nin colchón.

As arelas dos namorados de amor

teces e desteces sen compaixón.

Aquí, sentados a mirar aos carros pasar

é máis fácil perder os ollos cara o teu carón

aterecer co frío nestes días de calor.

Pero ti es pura toda nube de vapor

en ti todo o atravesa e nada permanece.

Os invitados a esta festa só beben

Os bailes desta música son sós e románticos

cun mesmo tal artista devorando partes de sí

desde cataratas ou mesmo acantilados.

Non valen pois os versos sen raios e circuncisión.

Poesías parar un círculo

Miro arredor de min mesmo
eu só me lambo e me masturbo
e como e cago e me corro
e soño só sobre min a miña dominación
do eu que combato aquí, dentro.
Está é a verdadeira verdade do poeta
finxidor que se engana a sí própio.
Esta poesía é pra min, de min, sobre min,
mais podería ser de ti sobre ti para ti
que nin tempo has de ter de lela
ocupado só en ti, na túa creación demiurxica
que só a túa cabeza concibe e que ninguén ve,
Máis  tamén eu creo e vivo e soño e durmo
e ronco mentres o roncón enérxico no silenzo
acribilla as balas do fusil biperino que tes por beizos.
Obi wan kenobi sempre estamos in terra aliena
temos que ocupala pra dicir que temos máis uso
para o abuso.
Eu só eu, simplemente ego coma ti
demócrata convencido de tí mesmo
da túa verdade da túa masturbación
do ego te absolvo da vida que nos fixo así.
Eu democrata que teño a razón.
alpha e omega, Xí, un circulo te arrodea.
Quen és ti? Quen eu? Quen aquel
ao que non podes ver e aqueles que sí?
Esto é de min pero podería ser de tí
que non o vas ler nin entenderás apenas
deitado sobre o divan das nosas dominacións.