Pesquisar este blog

quinta-feira, maio 06, 2010

Tempus Fugit

Durme coraçom tolo
para afogares o sonho
das vergonhas próprias,
das mesmas misérias.

Das tragédias novas,
das tragédias velhas,
da vida mesma
da verdade eterna.

quarta-feira, abril 28, 2010

Para nós fochancos


Floresceu o sol sobre o cemento
já cantam os coches entre ás rúas
e as persoas saem, monotonía,
á conquista das rúas prenhadas.
Para nós a rúa com fochancos.

Caraveis para a cidade, kyrie eleison,
um manto de caraveis para a súa entranha
da que bulem com o fume cara o ceu
poemas sonhados jamais sonoriçados.
Para nós a rúa com fochancos.

Deve ser primavera,
As paijons de champions league
espreguiçam á sangue dos parados.
Ringleiras longas de números
peóns no paso á outra vida.
Para nós a rúa con fochancos.

Para nós a rúa com fochancos
para nós o cheiro a caraveis
anunciando um final sereio
ou umha morte sola, ailhados.
Para nós nada, para vós todo.

segunda-feira, abril 19, 2010

-

Chegaron os tempos sombríos
caeron, por fin, as máscaras
as palabras baldeiras
os medos bernizados
en amable inocencia

Chegaron as fosas do silencio
as memorias da esperanza asasinada
a re-existencia das dúas Españas

E as vellas pantasmas resucitaron
coma odios non reconciliados
e recordos de amor imposible

sábado, abril 10, 2010

Números

Os números superponhem-se umha outra vez
sobre infinitas chairas de brancas nubens.
Vam pegando-se e formando a via lactea infinita,
arquivada pouco a pouco polo vagar inmenso das leis,
as mesmas que fendem testas e desnucam sonhos.

Umha longa e lonjana ringleira de números
alumea dia e noite no universo celeste do espaço-tempo
e detras dela eu, saco, ponho, comunico, corto, pego...
Arrecende a fume ceibo nas lonjanas chairas de seattle
arrecende a noite infinita e cans, pitas e coelhos sentenciados.

Nesta tarde extranha o aire ficou desamparado
no congelador do eterno devir que nunca para,
na última parada do río que nunca é o mesmo.
Por um vieiro extranha caminham aínda os mesmos.
Números, números, fume no chapapote chairego.

domingo, março 28, 2010

Persiste o muíño da memoria
no murmurio da verdade silenciada
no ronsel do desexo calado polo tempo
nos gritos de estoica paciencia cívica


Persiste a alteridade do odio
sementada en faíscas de ignorancia

Persiste a digna rabia da recta razón

Persiste a persistencia

Persiste a lingua das mil primaveras

Persiste o pensar que empurra
dende a vontade de luz

Persiste a comunidade negada
polos sementadores de odio

Persiste, persiste o eterno retorno
do recoñecemento imposíbel

Persiste, persistirá, a conquista do ser
a pesares da diáspora
a pesares do exilio
a pesares do auto-odio

A forza do noso amor é eterna


quarta-feira, março 24, 2010

Sentida adicatoria á igrexa en xeral e ao arzobispo de Granada en particular

Desgraza de baixas paixóns. O puritanismo dáme tanto noxo coma a eles a miña sexualidade berrada. Eu non che poño unha cota de fillos, non me obrigues a min a telos. Mentiras vosas, reprimidos sentimentos cheos de xenreira para quen non sente a culpa.
Os vosos pesadelos son todas as miñas noites, xadeantes de felacións e orgasmos.

Palabras de silencio
Negación da naturalidade.
Contra-natura: OS VOSOS PENSAMENTOS.

domingo, março 21, 2010

21 de Março: Dia Internacional da poesia

A LEGÍTIMA DEFESA
"Para vós carrascos
o perdom nom tem nome.
A justiça vai soar
o sangue das vidas caídas
nos matos da morte clamando justiça.
É a chama da humanidade
cantando a esperança
num mundo sem peias
onde a liberdade
é a pátria dos homens", Alda do Espírito Santo em É o nosso solo sagrado
da terra.


EMBOSCADA
"O dia estranhamente frio
o tempo estranhamente lento
a vegetaçom estranhamente densa
a estrada estranhamente clara
todos estranhamente mudos
placados e estranhamente à espera.

Um tiro
e as rajadas uns segundos
até que estranhamente duro
o silêncio comandou de novo os movimentos.

Talvez fossem homens bons os que caíram
mas cumpriam estranhamente o crime
de assassinar a pátria alheia que pisavam", Costa Andrade em Poesia com armas.

"Após o ardor da reconquista
nom caírom manás sobre os nossos campos
e na dura travessia do deserto
apreendemos que a terra prometida era aqui
ainda aqui e sempre aqui.
Duas ilhas indómitas a desbravar
o padrom a ser erguido pola nudez insepulta dos nossos punhos", Conceiçao Lima em Descoberta.

O PELINOPINO
Na esgrevia penedia, ternprs -da soedade,
Onde chora a panlasma divina da saudade,
Potros nornoÉ ooteiros delia n,aina for~teIa
Con soar de psalterio e refulxir d’estrela.
O probe pehogrino empedrado, desfeito,
(Un corpoque non lembra a quenlura do lene,
E na y-alma aniñadas as arelas da espranza)
~ZMcara penedfa con firme seguranza.
No ~artochán labrego hai lugares dabondo,
Quéimase na lareira a reumacon estrondo,
Corre escumoso o viño 1-otranco pan da lara
Preside a limpa mesa en compaña da xerra.
lial leito, lome, aceugo; o probe pelingrino
tNós.