Non o entendes, cantano as túas orellas

Non agardes nada dos beizos
que conscientemente están selados
das palabras que son ditas
mentres se pronuncia tamén silenzo
e os ollos te miran con esperpento.
Agora o comprendo, néboa,
"tú. no lo comprendes, lo cantas tús orejas"


Mantenete só, alto na túa torre,
nunca digas nada que te comprometa
nin nada que non deba dicirse
porque todos saben a verdade
que sómente aínda tí descoñecías
deica que leas esta poesía.
Quizás sexa nunca, Quizás sexa...
el tabaco inocente, tonto, de tú mirada.



"Wait for it, it's tired and it's true
Wait for it, it's all she ever knew"

A paso ceibo

Poñamos a andar a primavera

as herbas todas a medrar

entre beiras llo medio do camiño

soñemos que as cirdeiras enroxecen

de amor ou de vergoña verde

oliva revolucionaria e azul celeste.

O camiño que divide Cima de Vila en dúas parróquias,
Santiago de Cangas e San Romao de Acedre.

Pécora vida

"Mas se és tu que a procuras,
foguete potentíssimo
impelir-te só pode."

Ricardo Carvalho Calero, Reticencias (1990)

Dessapareço

vou-me

nom me esperes

este lugar nom é meu

a ele eu nom pertenço.

Arramplo com todo

caixas de cartom 

recolho os meus pedaços

de tempo e retorno

o lugar de onde volvo

que ali m'esperam 

os elementos

lha morte minha algum dia

nom eterna com'esta vida.

Nom quero viver

em circulos concénctricos

soio no lineal do tempo cara o inferno.

Soio esperando o que nom chega.

"Os ollos coas mans, sen disimular"

Houbo un tempo que se pechabas os ollos e non mirabas para ningures o mundo desaparecía o teu redor e non ficaba ninguén máis excepto ti. Envolvíaste nalgo que nin sequera ti podías ver pois o abrilos o mundo voltaba a recompeñerse, o caos. Eso que así o denominaron os antigos gregos e que en verbas de Anta é indescifrábel, inimaxinábel, inconcebíbel e moitas máis desas palabras que non servirían rematadas en -bel. Co paso dos amenceres dourados e as estalactitas nos buratos abertos da terra a maxia indescribibel para estes tempos de testimuños escritos foise extinguindo á vez que o facían os seus posuidores, á vez que ían camiñando detras do tiro e sentándose para participar da grande hecatombe, da procesión dos inmortais cara o Santo Andrés de Teixido. E ao fechalos ollos ou poñerlle as mans por diante o mundo foi desaparecendo cada vez menos deica que un día ficou alí a observalo todo. Aquel día case ninguén se decatou da mudanza e os viandantes das rúas occidentais esqueceronse de ver, ficaron cegos e encerrados no seu propio manicomio.

Só ficou aquela historia na mente dos poetas, nos seus boligrafos bic aliñados en cadea coma os chopos e biduieiros que foron matematicamente prantados en ringleira. Quizáis algún día volva aquí aquel silenzo ignoto, aquel bater de ás tralo paso do sol do amencer, ese cruceiro do sul soñado cara a arxentina a bordo dun barco... Quizáis cando se extingan os homes e fiquen só os nenos poidamos pechalos ollos e saber, que detras das pestanas o mundo desaparece.

Alitosis

Eu quero verche os olhos 

quando abre-la boca e nom posses

dizer-me que me queres,

essa mentira vanagloriossa

que inventou um cura.

No fregadoiro entre a vaixela

ou entre os piñeiros lha herva.

Quero que falar nom poidas

enganar-me nom mais que só fale

o teu alento e a túa força

apretando-me ao coitelo da minha espranza.

Que soio túas unlhas me lembrem

que máis alá desse momento 

existe algo que chamamos sentimento.

Quero fazer um anjo celeste 

mas nom o quero pra os soio somente

em si mesmos se centram

quero ver como tí o moldeas

sentir-cho crear com as maos entre o barro.

Eu quero roubar-che o alento

quando a boca abres pra solta-la vida

saber que nesse intre já nao podes contar mentiras.